Wimax





براى دسترسى به اینترنت، سه راه مطمئن و شناخته شده وجود دارد. اول دسترسى باند پهن (Broad Band) كه معمولاً مودم كابلى و DSL ( Digital Subscriber Line) براى دسترسى خانگى و خطوط پرسرعت T1 و T3 براى ادارات مورد استفاده قرار مى گیرد. دومین راه، دسترسى WiFi است كه كامپیوترهاى رومیزى و به خصوص لپ تاپ ها مى توانند در این روش، با استفاده از امواج رساننده داده هاى اینترنتى، با شبكه جهانى در ارتباط باشند. سومین راه، كه قطعاً در كشور ما معمول است نیز دسترسى از طریق خط تلفن (Dial up) است كه یك كاربر مى تواند با شماره گیرى یك خدمات دهنده اتصالات اینترنتى و اتصال به ISP ، با سرعتى به مراتب كمتر از دو روش گذشته (و به همین ترتیب هزینه هاى مقرون به صرفه تر) با اینترنت در ارتباط باشد. دو روش پیشین نیز هر كدام در كنار مزایاى مشهودى كه دارند واجد نقایصى هم هستند. مثلاً در روش هاى دسته بندى شده در دسترسى باند پهن ( مثل T1، T3 و DSL ) هزینه بالاى دسترسى و همچنین عدم امكان «حركت» براى كاربر نقص به شمار مى آیند. همچنین در روش بى سیم WiFi كه در آن دسترسى نسبتاً سریع ( در مقایسه با Dialup ) به همراه امكان حركت متصل شونده فراهم شده است، برد كوتاه امواج و نیز سرعت پائین ( در مقایسه با T3 و DSL) خوشایند نیست.
حال فرض كنید دانشمندان توانسته باشند روشى را براى دسترسى به اینترنت فراهم كنند كه مزایاى تمام روش هاى پیشین را داشته باشد و هیچ كدام از نقایص آنها را هم نداشته باشد!
این ایده هیجان انگیز و رویایى اكنون جامه عمل پوشیده و با نام WiMAX در دنیاى تكنولوژى حضور دارد.



WiMAX • چیست؟

WiMAX یك روش بى سیم فوق العاده سودمند و انقلابى در زمینه دسترسى تمامى كاربران ( در هر سطحى ) به اینترنت است.
این نام از حروف اول كلمات Worldwide Intero Perability for Microwave Access گرفته شده و همانگونه كه از نام آن پیدا است، راه حلى براى دسترسى به اینترنت از طریق امواج مایكروویو است. طراحان و مهندسان این روش برآن هستند تا در آینده اى نزدیك، دسترسى بى حد و مرز به اینترنت را براى تمامى كاربران تا حد دسترسى به تلفن همراه آسان كنند و همانگونه كه اكنون در اغلب كشورهاى جهان، داشتن و استفاده از یك تلفن قابل حمل، به پدیده اى معمولى بدل شده است، دسترسى آسان و نامحدود به مكان به اینترنت، براى همگان حاصل شود.
واى مكس در آینده بسیار نزدیك، اینترنت را در كنار شبكه مخابراتى قرار خواهد داد و چنان انقلابى را در این زمینه به وجود خواهد آورد كه روشن كردن اكثر كامپیوترهاى قابل حمل، خانگى و یا خاص، مساوى با اتصال آنها به اینترنت باشد. این استاندارد از طرف IEEE معتبر شناخته شده و كد ۸۰۲.۱۶ از طرف این سازمان به آن اختصاص یافته است.
• طرز كار واى مكس

واى مكس از نظر استفاده از امواج مایكروویو براى دسترسى مستقیم كاربران به اینترنت، تا حدود زیادى شبیه واى فاى است، با این تفاوت كه سرعت آن بسیار بالاتر و برد آن به طور چشمگیرى وسیع تر است به طورى كه سرعت آن را مى توان با خطوط پرسرعت با پهناى باند وسیع ( نظیر T3 و DSL ) مقایسه كرد و برد امواج آن را با تلفن همراه. از نظر فراگیرى شبكه نیز با هیچ كدام از مقیاس هاى شناخته شده شبكه قابل مقایسه نیست و حتى از مقیاس MAN كه براى شبكه هاى شهرى به كار مى رود و در حال حاضر بزرگترین مقیاس شبكه هاى یكپارچه است هم به مراتب وسیع تر است.
این سیستم از دو بخش كلى تشكیل مى شود:
اول برج واى مكس (WiMAX tower) كه بیشترین شباهت را به برج هاى مخابراتى دارد و قادر است تا شعاع ۸ هزار كیلومتر مربع را تحت پوشش خود بگیرد.
دوم گیرنده واى مكس (WiMAX receiver) شامل آنتن گیرنده امواج مایكروویو كه مى تواند برحسب موقعیت گیرنده از یك قطعه كوچك گیرنده WiFi در یك لپ تاپ تا گیرنده فرستنده داخلى در یك اداره متفاوت باشد.
برج واى مكس مى تواند به طور مستقیم و با یك پهناى باند بالا (مثلاً خط T3 ) با اینترنت در ارتباط باشد و امواج را به كاربران و یا برج بعدى انتقال دهد. با توجه به گستره بالاى هر برج (۸ هزار كیلومتر مربع) با ایجاد برج هاى متعدد در انتهاى محدوده تحت پوشش یك برج دیگر، مى توان محدوده قابل توجهى را _ مشابه با سیستم تلفن همراه غیر ماهواره اى _ تحت پوشش قرار داد. كاربرانى كه هم اكنون از سیستم WiFi براى اتصال به اینترنت استفاده مى كنند به خاطر تشابه استفاده از سیگنال ها، احتمالاً مى توانند از WiMAX نیز استفاده كنند هرچند كه تجهیزات دریافت امواج واى مكس در حال حاضر متفاوت با واى فاى است.



• چرا واى مكس؟

دسترسى «اینترنت بى سیم» هم اكنون از طریق تكنولوژى واى فاى میسر است و ممكن است این سئوال به نظر برسد كه چه لزومى به ابداع یك تكنولوژى دیگر در این زمینه است. آیا اگر فقط مشكل برخى از اشكالات سیستم واى فاى است، نمى توان با بهسازى این سیستم به همان چیزى كه واى مكس مدعى آن است دست یافت؟
نگاهى به تفاوت هاى واى مكس و واى فاى نشان مى دهد كه به رغم تشابه این دو روش در استفاده از امواج مایكروویو براى تامین دسترسى اینترنت براى كاربران، واى مكس و واى فاى دو سیستم جداگانه هستند.
واى فاى اتصال بى سیم را با بردى كوتاه، حداكثر در حد محوطه یك فرودگاه، نمایشگاه یا كافى شاپ (نهایتاً در سطح ۶۵ كیلومتر مربع بدون مانع ) برقرار مى سازد. در حالى كه در واى مكس صحبت از اتصال بى سیم دست كم در حد یك شهركوچك است ( چیزى در حدود هشت هزار كیلومتر مربع ). گذشته از این حداكثر سرعتى كه تكنولوژى واى فاى براى كاربران فراهم مى كند، سرعت دانلود پنج مگابیت در ثانیه است و این در حالى است كه كاربران تكنولوژى واى مكس با سرعت شگفت انگیز ۵۰ تا ۱۰۰ مگابیت خواهند توانست داده ها را از اینترنت دانلود كنند. (به این ترتیب امكان تماشاى یك فیلم با كیفیت بالا از اینترنت- كه سرعتى حداقل برابر با ۱۰ مگابایت در ثانیه نیاز دارد- براى كاربرى كه در حال حركت با یك لپ تاپ است به راحتى ممكن خواهد بود.)
تفاوت عمده دیگر واى مكس با واى فاى و نیز روش هاى دسترسى با پهناى باند بالا، ارزان بودن آن است كه هرچند تا رسیدن به این مولفه به شدت مهم، راه زیادى مانده است ولى یكى از اهداف طراحان آن است. «ارزان بودن» یا حتى «زیاد گران نبودن» چیزى است كه برآورده شدن آن مى تواند تمام تكنولوژى هاى رقیب واى مكس را از میدان به در كند.



• اینتل و واى مكس

در حال حاضر شركت اینتل بیشترین تمركز را بر روى واى مكس گرفته و مرتباً در حال توسعه این تكنولوژى است و در میان بیش از ۲۰۰ شركتى كه در مورد واى مكس در حال تحقیق و ابداع هستند پیشرو محسوب مى شود.
اینتل اعلام كرده لپ تاپ هاى سنترنیوى خود را با قابلیت واى مكس حداكثر تا سه سال دیگر به بازار خواهد فرستاد كه این از هم اكنون یك موفقیت براى تكنولوژى واى مكس محسوب مى شود. این شركت همچنین اعلام كرده كه به همراه شركتى به نام كلیروایر (Clearwire) اقدامات بیشترى را براى دسترسى برخى كاربران محدود از طریق واى مكس فراهم خواهند كرد تا از هم اكنون تعداد كاربران این تكنولوژى رو به افزایش گذارد.
هم اكنون اینتل براى سیستم واى مكس تجهیزاتى در دست تهیه دارد كه سیگنال هاى پرسرعت بى سیم واى مكس را به بهترین شكل دریافت مى كند.


• دو مسئله كوچك

واى مكس در دو جا با مشكل روبه رو است.
اول آن كه این سیستم بى حد و مرز مى تواند امنیت دولت ها را به خطر اندازد و به همین خاطر از هم اكنون یك تهدید امنیتى براى حكومت ها به شمار مى رود. از این رو، به موازات تامین لوازم تكنیكى آن مسائل حقوقى واى مكس نیز احتیاج به حل دارند.
مسئله دوم تامین هزینه واى مكس است كه براى آن راهكار منسجم و مشخصى ارائه نشده است. آیا باید مانند تلفن همراه با آن برخورد كرد و از مشتركان هزینه اتصال را برحسب مدت دریافت كرد و یا همچون ISP هاى بیشتر كشورها، هزینه اشتراك ثابت از مشترى اخذ كرد؟ یا... پاسخ هرچه باشد از نظر كاربران زیاد مهم نیست. اگر «ارزان بودن» تامین شود!



• WiMax در رقابت با WLAN

WiMax بابردی به شعاع 50 كیلومتر و سرعت دسترسی معادل 70 مگابیت بر ثانیه،آ*در حال تكامل بخشیدن به فناوری ASL است .
نقطه ضعف بزرگ فناوری های باند پهن فعلی آن است كه به دلیل نیاز به سیم كشی، نمی توانند همه مناطق را پوشش دهند. زیرا امكان سیم كشی در همه جا وجود ندارد. فناوری WiMax آمده تا این مشكل را مرتفع كند. WiMax می تواند امكان دسترسی به باند پهن را برای مشتركان معمولی و تجاری به صورت بی سیم فراهم كند.
البته WiMax رقیب LAN بی سیم نیست. اما انحصار آن را به چالش می كشد. WiMax اینترنت را با سرعت 70 مگابیت بر ثانیه و در محدوده ای 50 كیلومتری به مجتمع ها و ساختمان ها می رساند و از آن جا به بعد، ایستگاه های كاری از طریق Wlan یا شبكه سیمی به اینترنت متصل می شوند.



بالاتر، سریعتر،آ*بیشتر

نباید سریعا تحت تاثیر اعداد و ارقامی كه نشان دهنده سرعت بالای دسترسی و مسائلی از این قبیل است، قرار گرفت . این پارامترها تنها در شرایط آزمایشگاهی حاصل می شوند و در شرایط واقعی، این ظرفیت بین مشتركان به اشتراك گذاشته می شنود. به عنوان مثال، اگر50 مشترك وجود داشته باشند، به هر كدام از آن ها تنها 1.44 مگا بیت بر ثانیه می رسد و در محدوده 50 كیلومتری حتما این تعداد مشترك وجود دارد. طبق گفته سازندگان،آ*WiMax هزینه نصب كمی دارد. البته گران تر از Wlan است، اما ارزان تر از ایستگاه های سلولی GSM تمام می شود. این بدان معناست كه اپراتورهای WiMax می توانند با هزینه كمتر، سطح بیشتری از شهر را پوشش دهند.
در آینده باید بتوان به جای نصب پردردسر دكل ها در مناطق مرتفع، به راحتی آنتن ها را در سقف خانه ها و ساختمان نصب كرد.


شبكه های بی سیم در سطح شهر

اولین نسخه استاندارد WiMax كه در آوریل 2002 روانه بازار شد، یك سیستم یك نقطه به چند نقطه بود(Point to Multi Point) كه در بازه فركانسی 10 تا 66 گیگا هرتز كار می كرد. انتقال داده در این فركانس، نیازمند دید مستقیم بود و این كه امكان آن در بسیاری از شهرها و مناطق وجود نداشت،نقطه ضعفی برای آن به شمار می آمد.
به همین جهت، در نسخه اصلاح شده این استاندارد، IEEE802.16a كه در ژانویه 2003 منتشر شد، مشخصه فركانسی به محدوده 2 تا 11گیگا هرتز انتقال داده شده تا نیاز به داشتن دید مستقیم در ارتباطات رفع شود.
مشتركان و نقاط دسترسی WiMax در دو باند فركانسی كار می كنند: 5 گیگا هرتز و 3.5 گیگا هرتز باند 5 گیگا هرتز نیاز به مجوز ندارد و می توان تا توان 100 میلی وات سیگنال ارسال كرد. با این توان امكان پوشش دادن محدوده 30 متری درون محل های بسته و محدود وسیع تری در خارج آن وجود دارد .
اما كار در باند 3.5 گیگا هرتز نیاز به مجوز دارد و با توانی در حدود یك وات، می توان به برد 50 كیلومتر، كه در ابتدا بدان اشاره شد، رسید. میزان توان مورد استفاده در این سیستم، به نوع مجوز استاندارد سیستمی كه در محل به كار گرفته شده است، بستگی دارد.



این فناوری كجا از WLAN جدا می شود؟

از نظر تئوری،WiMax و WLAN می توانند با هم تداخل كاری داشته باشند. زیرا در برخی كشورها شبكه های WLAN از هیمن محدوده فركانسی استفاده می كنند. اما زیمنس اطمینان داده است كه WiMax از محدوده فركانسی 2.4 تا 2.834 گیگا هرتز به منظور استفاده در WLAN استفاده نكند.



آنتن های هوشمند

در 802.16 به منظور افزایش محدوده تحت پوشش و بالا بردن بازدهی، امكان استفاده از آنتن های هوشمند نیز فراهم شده است. یعنی به جای یك آنتن از چهار آنتن استفاده می شود. هر یك از این چهار آنتن، در بازه های زمانی معینی، عملیات ارسال و دریافت داده را انجام می دهند. این آنتن ها یا سیگنال های مختلفی را ارسال می كنند یا جریان داده اضافی می فرستند. این تكنیك آخر، برای استفاده در WiMax یك روش ایده آل است. زیرا باعث می شود علی رغم موانع مختلفی كه در مسیر ارتباطی وجود دارد، مانند ساختمان ها و درختان، حداقل یك سیگنال شانس رسیدن را بیاید و دیگر نیازی به ارسال مجدد نباشد.
طبق بررسی اینتل، بازدهی این آنتن های چهارگانه كه به MI-MO یا چند ورودی- چند خروجی معروفند، چهار برابر آنتن های تكی است . برای رسیده به توان مشابه در آنتن های معمولی، باید میلیون ها بار توان بیشتری مصرف كرد. البته، سیستم هایی كه از آنتن های MI-MO استفاده می كنند، برای مدیریت صحیح سیگنال ها نیاز به پردازش بیشتری دارند.
اینتل بر این باور است كه این آنتن ها در سیستم های انتقال داده آینده، حتما مورد استفاده قرار می گیرند. همچنین می توان بدون پرداخت هزینه بالا، از این آنتن ها در pcها و نوت بوك ها استفاده كرد، زیرا هزینه تمام شده هر آنتن، كمتر از یك دلار خواهد بود.
IEEE802.16 علاوه بر استفاده از آنتن های هوشمند، از شبكه های Mesh نیز، كه برای تحت پوشش قراردادن مناطق گسترده تر كاربرد دارند، پشتیبانی می كند. در شبكه های Mesh تلفن های همراه، آ*PDAها، نوت بوك ها ،بازی های الكترونیكی، و pcها به عنوان نقاط تقویت سیگنال شبكه مورد استفاده قرار می گیرند تا به این ترتیب، دامنه تحت پوشش شبكه به میزان زیادی گسترشآ* یابد. ویژگی این شبكه ها در این است كه ادوات به كار رفته، ارسال را با توان پایین انجام می دهند تا نیاز به مصرف انرژی زیادی وجود نداشته باشد. این ویژگی در شبكه هایی كه ادوات به كاررفته در آن، مانند تلفن های همراه یا PDAها، از باتری استفاده می كنند،آ*بسیار مهم است .



گام بعدی

شبكه های تلفنی یا سیمی، شبكه هایی گران قیمت هستند. به همین دلیل تاكنون شبكه های باند پهن كابلی یا DSL چنان انتظار می رفت، گسترده نشده اند. اگر WiMax طوری كار كند كه طراحانش پیش بینی كرده اند، این كاستی به زودی برطرف می شود و اینترنت باند پهن در اختیار همه قرار می گیرد.
اینتل كه خود از پشتیبانان این نوع شبكه بی سیم است، محصولات نیمه هادی مربوط به آن را در سال 2004 به بازار عرضه كرد. این قطعات مناسب ادوات سمت مشترك است كه نقاط دسترسی WiMax می باشند.
محصولات كاربر نهایی سازگار با 802.16 در سال 2006 و تلفن های همراه و PDAها با قابلیت كار با WiMax در سال بعد از آن آماده عرضه می شوند. اگر این محصول در حوزه MAN یا شبكه های شهری چنان موفق باشد كه WLAN در صنعت بوده است، آینده خوبی در انتظارش خواهد بود. WLAN به خاطر تبعیت از یك استاندارد جهانی، گسترش خوبی پیدا كرده است و می توان هرجا از آن استفاده كرد.
Paul Otellini، قائم مقام اینتل، پیش بینی می كند كه طی دو تا چهارسال ، WiMax به همان جایگاهی برسد كه WLAN در حال حاضر قرار دارد. اولین نوت بوك با قابلیت كاربا WiMax در 2006 در بازار خواهد بود و بنا به گفته Otellini، می توان در سال بعد منتظر تلفن همراه و PDA آن بود.


WiMax، مكمل و رقیب

WiMax نیز مانند DSL، درست به خانه ها می رسد. این موضوع به سرویس دهندگان امكان می دهد ارتباط با مشتركان را مدیریت كنند. WiMax به زودی انحصار شبكه های محلی را به چالش می كشد. سرویس دهندگان رقیب كه تاكنون ظرفیت مورد نیاز خود را از شركت های مخابرات اجاره می كردند، می توانند خود فرستنده های WiMax را نصب كرده و یك رقابت جهانی را در سراسر دنیا با آنها آغاز كنند. این رقابت جان تازه ای به دنیای تجارت می دهد و مشتركان می توانند شاهد كاهش قیمت ها، در اثر این رقابت باشند.


مروری بر ساختار استاندارد IEEE 802.16





همانآ*طور كه اشاره گردید، این استاندارد باندهای فركانسی مختلفی را در محدودهآ*های باآ*مجوز و بدونآ*مجوز متناسب با ساختار خود تحت پوشش قرار میآ*دهد و استاندارد امكان ارائه خدمات بیآ*سیم را به صورت ثابت و متحرك فراهم می نمایند.





بخشآ*هایی از این استاندارد در سال 2004 به رسمیت شناخته شد و در حال حاضر محصولات متعددی بر پایه آن ساخته و وارد بازار شدهآ*اند، اما بخشآ*هایی مانند IEEE 802.16e كه در شبكهآ*های موبایل كاربرد دارد، هنوز به عنوان یك استاندارد رسمی معرفی نشده است و درنتیجه هنوز هیچ تجهیزاتی مبتنیآ*بر این استاندارد به تولید انبوه نرسیده است.









در جدول بالا مقایسهآ*ای بین استانداردهای مختلف و فركانس كاری و نرخ بیتی آنآ*ها دیده میآ*شود.

مطالعات اخیر در زمینه میزان رشد تقاضا برای استفاده از این تكنولوژی نشان میآ*دهد كه تنها در چند سال گذشته تعداد خطوط نصبآ*شده، از 57 میلیون در سال 2002 به 80 میلیون در سال 2003 افزایش یافته است.
این میزان رشد، صعودی باورنكردنی دارد و پیشآ*بینی میآ*شود تعداد این خطوط تا سال 2008 مطابق نمودار زیر رشد نماید.







روشآ*های دسترسی مبتنی بر DSL) WDSL بیآ*سیم) در مقایسه با دسترسی از طریق خطوط DSL از هزینه كمتری برخوردارند، در نتیجه به سرعت در مكانآ*هایی كه امكان ارائه خدمات ارتباطی وجود ندارد و یا تراكم جمعیت به اندازهآ*ای است كه ایجاد زیرساخت سیمی مقرون به صرفه نمیآ*باشد جایگزین روشآ*های موجود میآ*شوند. بدنه رگولاتوری دولتآ*ها نیز از این تكنولوژی به عنوان ابزاری برای از بین بردن فاصله دیجیتالی بهره میآ*برند.
به این منظور اقدام به بازنگری در فركانسآ*های موجود در باندهای با مجوز و بدونآ*مجوز نمودهآ*اند تا بهآ*واسطه آن بتوانند از طیفآ*های فركانسی مطرح در این تكنولوژی پشتیبانی نمایند.
از نقطهآ*نظر بازگشت سرمایه نیز این فناوری قابل تامل است. همانآ*طور كه در نمودار 2 مشاهده میآ*شود، شروع 232 میلیون دلاری و تخمین رشد تا 75/1 میلیارد دلار در سال 2006 برای بازگشت سرمایه در این فناوری، یك رشد قابلآ*ملاحظه اقتصادی است كه مشوق اصلی اپراتورها در ایجاد شبكهآ*های مبتنیآ*بر این تكنولوژی محسوب میآ*شود.
هر یك از تجهیزات مورداستفاده در این تكنولوژی شامل تجهیزات سمت مشترك، تجهیزات Base Station و تجهیزات لایه هسته و توزیع هر كدام به تنهایی در ایجاد هزینهآ*های پیادهآ*سازی سهیم میآ*باشند. جدول 2 نوع سرمایه گذاری برای هر یك از تجهیزات را نشان می دهد.






با استفاده از این تكنولوژی سرویسآ*های متعددی را میآ*توان در نواحی حاشیهآ*ای شهرها و مناطق تجاری ارائه نمود.



نمونه شبكه های پیاده سازی شده

بزرگترین شبكهآ*ای كه با توجه به این تكنولوژی به صورت آزمایشی پیادهآ*سازی شدهآ*است، توسط یك اپراتور شبكه در انگلستان به كمك دانشگاه كنت ایجاد شده است. اپراتور Telabria كه یكی از معتبرترین اپراتورهای شبكهآ*های بیآ*سیم میآ*باشد، در فواصل 15 مایلی اقدام به نصب آنتن برای ارائه سرویس نقطه به نقطه نموده است. كاربران این شبكه اكثراً در رده SOHO و SMEهای شهر كانتربری میآ*باشند و سرویس را به صورت آزمایشی 90آ*روزه از اپراتور مذكور دریافت میآ*نمایند.
پهنای باندی كه توسط این اپراتور به مشتركان ارائه میآ*شود، در حدود 45Mbps میآ*باشد. لایه هسته و توزیع شبكه ایجادآ*شده مبتنیآ*بر استاندارد IEEE 802.16d است و مشتركان انتهایی با استفاده از WDSLها به شبكه متصل میآ*گردند. تقارن در سرویسآ*های دسترسی ارائهآ*شده محدویتآ*های ارسال و دریافت را برای مشتركان كاهش میآ*دهد.
یكی دیگر از شبكهآ*های پیادهآ*سازیآ*شده مبتنیآ*بر این استاندارد توسط شركت WTC، برگزارآ*كننده مسابقات جهانی مردان آهنین، راهآ*اندازی شده است. این مسابقات در مسافتی در حدود 140 مایل در سه رشته شنا به مسافت 4/2 مایل، دوچرخه سواری به مسافت 112 مایل، و دوی ماراتن به مسافت 2/26 مایل انجام می شود و شبكه مذكور به منظور ایجاد امكان ارسال تصاویر زنده رقابتآ*ها برای تماشاچیان و همچنین پخش این مسابقات به صورت مستقیم از طریق تلویزیون و اینترنت پیادهآ*سازی شده است.







از ارتباطات پرسرعت جهت ارسال تصاویر و سایر اطلاعات استفاده نموده است. كلیه تجهیزاتی كه از این استاندارد پشتیبانی میآ*نمایند، نظیر Laptopها، PDAها و سایر وسایل ارتباطی، میآ*توانند با اتصال به سایت مربوطه از روند رقابت به صورت زنده مطلع گردند.
پیادهآ*سازی این شبكه بهآ*علت وجود رطوبت و دمای بالا در محوطه برگزاری بازی، با دشواریآ*های فراوانی روبهآ*رو بود. زیرساخت شبكه بیآ*سیم مذكور با استفاده از تجهیزات ساخت شركت Airspan و از سری AS 3030 ایجاد شده است. ظرفیت Backbone ایجادآ*شده برای این شبكه به گونهآ*ای است كه می تواند پهنای باند 8Mbps مورد نیاز دوربینآ*های تصویرآ*برداری را تامین نماید. ایستگاه اصلی (Base Station) بر روی یك ساختمان بلند نصب شده است و كل محوطه را تحت پوشش قرار میآ*دهد. نكته قابل اشاره در طراحی این شبكه، ماهیت سنگآ*های آتشفشانی است كه امواج ارسالی را به شدت جذب میآ*نمایند. برای طراحی این شبكه رلهآ*هایی در مناطق مرتفع و در اطراف جادهآ*ها و ساختمانآ*ها نصب شده است تا بتوانند سیگنالآ*های تضعیفآ*شده را تقویت نماید.

تكنولوژی WiMAX با توجه به ساختار خود بهآ*صورت ضمنی میآ*تواند كیفیت سرویس تضمینآ*شدهآ*ای را برای برنامهآ*های كاربردی مختلف ارائه نماید و در نتیجه برای ارسال صوت و تصویر میآ*تواند مورداستفاده قرارگیرد. شبكه دیگری كه منطبق با این تكنولوژی ایجاد شده است، برای پخش زنده رخدادهای جشنواره فیلم ساندنس مورداستفاده قرار گرفته است.
این شبكه حدود 55 مایل از سالتآ*لیك تا پاركآ*سیتی در ایالت یوتا را به صورت نقطه به نقطه (P2P) تحت پوشش قرار می دهد.